Realiteitsbubbels en hoe iedereen in zijn eigen realiteit leeft.

Realiteitsbubbels en hoe iedereen in zijn eigen wereld leeft.

Sommige zinnen hoor je een keer en denk je:
“Ja, leuk, verder niks mee.”
Maar dan. Na een tijdje.

Hoor je ze. En…

Ze blijven hangen.
Ze groeien met je mee.

Voor mij was dat:
Iedereen leeft in zijn eigen realiteit. In z’n eigen bubbel.

Realiteitsbubbels.
Toen ik voor het eerst mijn DISC-test deed, dacht ik eraan.
Toen ik “Surrounded by Idiots” las, dacht ik eraan.
Soms als je iemand tegenkomt denk je er aan..
En sindsdien… denk ik er steeds vaker aan.

Elke keer als iemand iets zegt dat ik niet snap.
Elke keer als ik me niet begrepen voel.
Elke keer als ik iemand wil veroordelen.
Dan komt die zin weer op:
“Iedereen leeft in zijn eigen bubbel.”

We denken vaak dat we naar dezelfde wereld kijken.
Maar dat doen we niet.
We kijken allemaal door onze eigen bril.
Onze eigen bubbel.

Door onze ervaringen.
Onze angsten.
Onze verwachtingen.
Onze gebroken dromen.
Onze hoop.

Jouw werkelijkheid is niet dé werkelijkheid.
En die van een ander ook niet.

En dat besef…
dat is allesbehalve makkelijk.

Want hoe makkelijk is het om te denken:
“Wat jij doet slaat nergens op.”
“Wat jij vindt is raar.”
“Wat jij voelt is overdreven.”

Maar misschien…
zien we simpelweg een ander stuk van dezelfde werkelijkheid.
Misschien kijken we allebei, maar vanuit compleet andere ogen.
(→ Lees ook: Kijken met andere ogen)

Misschien zit jij gevangen in jouw bubbel,
net zo goed als de ander.

Realiteitsbubbels. Wie bestuurt eigenlijk jouw bubbel?
Wie bepaalt door welke bril jij kijkt?
(→ Lees ook: Wie bestuurt jouw schip?)

Ben jij het, bewust?
Of zijn het oude patronen die je zicht kleuren?

Soms denk ik dat ik vooruit ben gegaan.
Dat ik de wereld anders zie.
Dat ik gegroeid ben.

En dan gebeurt er iets kleins — een opmerking, een blik — en voel ik weer die reflex:
oordeel. afwijzing. mezelf verdedigen.

Twijfel je over persoonlijke groei?
Misschien is dat niet het teken dat je stilstaat.
Misschien is het juist het bewijs dat je wakker bent.
Dat je jezelf ziet.
(→ Lees ook: Twijfel je of je bent gegroeid?)

Elke keer als ik die zin weer hoor,
of eraan denk,
valt er weer een stukje spanning weg.
Een stukje oordeel.
Een stukje ‘moeten begrijpen’.

Iedereen leeft in zijn eigen bubbel.
Ook ik.
Ook jij.

En soms is dat de mooiste uitnodiging die er is:
om echt te luisteren.
Om echt te kijken.